Overlegcentrum van Vlaamse Verenigingen

Thuispagina - Persmededelingen - Leden - Statuten - Historiek - Logo

 

Internationaal symposium: zelfbeschikking, een recht, een verplichting en een uitgelezen kans

Donderdag 27 maart 2014 om 19u00 - Auditorium De Schelde - Provinciaal Administratief Centrum Gent Zuid, Woodrow Wilsonplein 1 - Gent

Publicatie: 28 maart 2014




De toespraak door Anton Aldi




Dames en heren,
Vlaamse vrienden,
of moet ik zeggen en om in de sfeer te blijven, geachte strijders
voor het zelfbeschikkingsrecht van het Vlaamse volk,

Toen Steven Vergauwen mij vroeg om deze tentoonstelling in te leiden, heb ik toch wel even getwijfeld, vooral omdat mijn natuurlijke biotoop eerder achter mijn schrijftafel ligt.

Nu weet ik wel, dat een scherpe pen meestal een scherpe tong verbergt, maar toch blijf ik er bij, dat ik niet direct de meest aangewezen persoon ben om de hier tentoongestelde werken van commentaar te voorzien.

Ik ben namelijk geen kunsthistoricus, geen gediplomeerd kunstcriticus en, godbetert, ik ben op de koop toe een Gentenaar met een migratie-achtergrond!!

Het is wel juist, dat ik in de loop der jaren, veel met kunst en vooral met schilderkunst bezig ben geweest. Maar dan gewoon als amateur.

Vandaar dat ik mijzelf eerder beschouw als een Vlaamsgezinde Jan met de pet en niet als een Vlaamsgezinde Jan Hoet! Ik zal dan ook nooit spreken over een klote-schilderij. Ook niet als het om een schilderij van Mark Eyskens gaat. Want in dat geval zou ik eerder spreken van een klote-politicus!
En mij zult ge ook nooit Paola zien kussen, laat staan dat ik mij in ruil daarvoor zou laten overladen met Belgische eretekens.

En om al deze redenen, Vlaamse vrienden, vraag ik u vriendelijk om deze tentoonstelling straks op eigen kracht en met uw eigen politieke fantasie te bekijken. De tentoongestelde werken spreken trouwens voor zichzelf.
Toch ťťn waarschuwing.
De fameuze Cloaca (zeg maar de kakmachine, of nog Vlaamser, de strontmachine) en de GetatoeŽerde Varkens van Wim Delvoye, of werken van andere hedendaagse en internationaal befaamde Vlaamse kunstenaars zult ge hier niet te zien krijgen!
Maar dat zal u waarschijnlijk ook niet verwonderen. Want voor hen is Vlaanderen immers veel te klein, en met Vlaams-nationalisme, willen zij niks, maar dan ook niks, te maken hebben.
Och ja, ik weet het, Vlaanderen heeft wat dat betreft ooit betere tijden gekend, maar het is vandaag nu eenmaal zo, hoewel er gelukkig ook nog uitzonderingen zijn.

Ik zal mij dus vrijwillig beperken tot een paar kanttekeningen bij de houding van een bepaald deel van onze hedendaagse Vlaamse culturele elite ten overstaan van onze strijd voor zelfbeschikking.
En ik heb het dan bewust niet alleen over schilders, maar evenzeer over schrijvers, dichters, beeldhouwers, regisseurs, musici, acteurs, stand-up comedians, en ga zo maar door...

En het toeval wil dat ik er vorige week nog tot tweemaal toe mee werd geconfronteerd.

Eerst bij Marc Grammens, die zich in 't Pallieterke nog maar eens afvroeg wat die zogenaamde culturelen eigenlijk hebben tegen Vlaanderen. Hij had het onder meer over Dimitri Verhulst, die zich ooit op een godverdomse dag, vanop zijn godverdomse bol, de vraag stelde of hij als estheet alstublieft zijn kont naar Vlaanderen mocht keren. Welnu, Mijnheer Verhulst, voor ons geen probleem, op voorwaarde dat ook wij onze kont naar u mogen keren!

Verder had Grammens het natuurlijk nog over Jan Hoet, de kunstpaus, die koudweg beweerde dat Vlaanderen niet over de noodzakelijke universaliteit bezit die BelgiŽ blijkbaar wel heeft.

En over Gerard Mortier, de operagoeroe, die vanop eenzame hoogte decreteerde dat extreemrechtse mensen geen musea of cultuurhuizen bouwen, maar wel gevangenissen en kazernes.

Te gek voor woorden, maar in elk geval typerend voor deze twee bevlogen heren, die zich blijkbaar nooit hebben gerealiseerd dat ze zich mateloos hebben laten misbruiken in de bittere strijd van BelgiŽ tegen Vlaanderen.
Want, aldus nog Grammens: het Belgische conflict is er geen tussen nationalisten en niet-nationalisten, maar tussen BelgiŽ en Vlaanderen, tussen het Belgisch staatsnationalisme en het Vlaams volksnationalisme!!

En dan was er ook nog het zopas verschenen boek "BelgiŽ - De onmogerliike opdracht" van Remi Vermeiren, waarin hij o.m. dezelfde Wim Delvoye aan het woord laat.
En omdat het zodanig grotesk is, citeer ik letterlijk:

"Ik vind - aldus Delvoye - de Vlaamse Beweging een spijtige zaak. Hadden we in de 19de eeuw maar niet de verwarring gemaakt tussen sociale emancipatie en Vlaamse Beweging, dan waren we nu al drie generaties verfranst. Dan had Hugo Claus, als Vlaming, in het Frans een prachtige bijdrage geleverd aan de wereldliteratuur. En de Nobelprijs gewonnen, zoals Maeterlinck!" Einde citaat.

Geef toe, Vlaamse vrienden, dat kunnen toch alleen maar de woorden van een visionair genie zijn!

Maar ook het rake antwoord van Remi Vermeiren wil ik u niet onthouden en ik citeer:
"Delvoye verloor daarbij uit het oog dat Claus nooit de gevierde kunstenaar zou zijn geworden, indien de Vlaamse Beweging niet de strijd om het behoud en de ontwikkeling van het "Vlaams" had gevoerd. Zonder een zelfbewuste taalwetgeving zouden de Vlamingen als volk, samen met hun hele cultuur, aard en ingesteldheid, grotendeels van de kaart geveegd zijn Ė en zou wijlen Hugo Claus nooit de romans en toneelstukken hebben kunnen schrijven die hij ons in zijn taal - onze taal - nagelaten heeft". Einde citaat.
We kunnen ons natuurlijk blijven afvragen waar de diepere oorzaak ligt voor deze obsessieve aversie tegenover de Vlaamse zaak. Het antwoord is nochtans vrij simpel.

Volgens mij lijden de meeste van die Vlaamse culturelen aan een variant van het Stockholm-syndroom, zeg maar aan een BelgiŽ- of zelfs een Coburg-syndroom. Ze gedragen zich eigenlijk als Vlaamse konijnen voor een Belgische lichtbak. En hoewel ze als Vlaming geboren zijn, toch voelen ze zich op een of andere manier tot BelgiŽ aangetrokken, maar tegelijk ook door BelgiŽ gegijzeld. En precies van daaruit zijn ze dan gaandeweg een ziekelijke sympathie voor hun gijzelnemer gaan ontwikkelen.

Dat lijkt misschien vergezocht, maar ik zie geen andere verklaring voor hun gedrag.

Hoe dan ook, we kennen ze maar al te goed, onze zelfbenoemde cultuurpausen! Denk maar aan Luc Tuymans, Tom LanoyeA, Tom Barman, Jan Fabre, Geert Van Istendael, Willem Vermandere, enz, enz, en sinds kort ook de onvermijdelijke Veerle Baetens!
Allemaal zelfverklaarde verdraagzame democraten, maar in werkelijkheid, Vlaamse vrienden, een meute gecrispeerde, gefrusteerde, meestal over-gesubsidieerde en vooral door BelgiŽ gedenaturaliseerde Vlaamse nestbevuilers, die in ruil voor een lintje of een titel, bij voorkeur aanschurken tegen het koningshuis en hiervoor desgevraagd zelfs bereid zijn om hun Vlaamse identiteit luidruchtig af te zweren.

En het spreekt toch vanzelf, dat we van deze mensen niet kunnen en ook niet mogen verwachten dat ze zouden meewerken aan een door de radicale Vlaamse Beweging georganiseerde tentoonstelling rond Self-Determination.
Nee, want zij hebben samen met BelgiŽ gekozen voor Self-Destruction, of nog sterker, voor Self-Extermination!
Nu ja, ze doen maar! Maar dan wel zonder ons!
En het zal mij in elk geval niet beletten om, met of zonder hen, de tentoonstelling bij deze voor geopend te verklaren.

Ik dank u!






Zelfbeschikking: een recht, een verplichting en een uitgelezen kans

Verslag van het Internationaal Symposium te Gent

Harry De Paepe

Doorbraak - 28 maart 2014


Op donderdagavond 27 maart vond in in Gent het internationale symposium over het zelfbeschikkingsrecht der volkeren plaats. Dit werd georganiseerd door de vzw Beweging Vlaanderen-Europa en de Europese ICEC (International Commission of European Citizens) Ė partners Vlaamse Volksbeweging, Scottish Independence Convention en Welcome Mister President (uit CataloniŽ).

Het 250 plaatsen tellende auditorium De Schelde zat verre van vol en dat is jammer. Want de sprekers hadden een bondig, doch krachtig betoog. De eloquente VRT-journalist en moderator van dienst Wilfried Haesen meldde het publiek dat de avond in het Engels zou verlopen, gezien het internationale karakter van de sprekers. An De Moor, voorzitter van de vzw Beweging Vlaanderen - Europa, verwelkomde en leidde de gasten in. Ze wees meteen op het belang van het zelfbeschikkingsrecht van elk volk en dat belang benadrukte ook V.S.-president Barack Obama tijdens zijn staatsbezoek aan onze gewesten. Maar de Europese Unie lijkt dat belang niet te erkennen, hoewel het OerkraÔense volk wel steun genoot van de "Euro-voluntaristen", aldus De Moor, werken ze de Zwitsers, de Schotten en de Catalanen, elk met hun referendum, tegen. Ook Vlaanderen lijkt te delen in een Europese boycot en daarmee verwees ze naar de moeilijkheden rond de bijeenkomst te Brussel. An De Moor vond het ook vreemd dat, terwijl Schotland zijn zelfs door de Queen geridderde Sean Connery kent en CataloniŽ de steun geniet van topvoetbalclub F.C. Barcelona, Vlaanderen het moest stellen met Veerle Baetens of Stromae. Nochtans erkent de Verenigde Naties sinds 1960 "the right for self-determination" in haar resolutie 1514.

"Empowering people to decide"

Politiek wetenschapper Christopher White pikte hier op in. De Schot vertelde dat sinds de klassieke oudheid het besef bestaat dat persoonlijke vrijheid fundamenteel is en positief. De mens wil iets bereiken en dat zelfbewustzijn leidt tot keuzes die andere beÔnvloeden. Zo ontstaat er een collectief, zelfs nationaal bewustzijn als gevolg van deze kettingreactie. De Amerikaanse Revolutie was hiervan de eerste moderne uiting en het is dan ook volgens White niet meer dan logisch dat de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring het vooral over "liberty" heeft. "People have to become the author of their own future: self-government". Dat is volgens White de band met de VN-resolutie geciteerd door An De Moor. Maar erover filosoferen is onvoldoende. White stelt vast dat tot voor kort het thema "zelfbeschikking" ongewenst was in Schotland. Mensen wilden er niet over praten. Dit is volgens de wetenschapper misschien te verklaren door de onderdrukking uit het verleden enerzijds en de impact van het zelfgerichte kapitalisme anderzijds. Vandaag ligt dat anders. Door het aankomende Schotse referendum over onafhankelijkheid wordt het thema volop besproken. Hij neemt een verandering in de samenleving waar, een verandering die leidt tot "self-empowerment" en dus, ongeacht de uitkomst van het referendum, tot "self-determination".

Good reasons, rights and consequences

Matthias Storme nam het woord, na wat onduidelijkheid over wie nu precies de volgende spreker zou moeten zijn, en verwees ook naar het bezoek van Obama. Meer bepaald naar het bezoek "in het andere deel van ons land", Nederland. Daar nam de president de tijd om het Plakkaat van Verlatinghe van 1581 te bekijken. Het zou model hebben gestaan voor de Amerikaanse onafhankelijkheidsverklaring. Volgens de Gentse jurist is er een duidelijk verband tussen dit oude document en de onafhankelijkheidsgeest die door Vlaanderen, CataloniŽ en Schotland waart. Zijn betoog was opgebouwd uit drie punten: de noodzaak en aantrekkelijkheid van afscheiding, het recht op afscheiding en de consequenties van een afscheiding.

Er bestaan volgens Storme goede redenen voor regio's of landen om tot een secessie over te gaan en dat is niet contradictorisch met de evolutie tot meer Europa zoals sommigen beweren. Integendeel, het is een logisch gevolg. De Europese Unie trekt secessiebewegingen aan en stuwt ze vooruit. Door het voorzien van een gemeenschappelijk markt, het garanderen van vrijheid en van vrede stimuleert de EU onafhankelijkheidsbewegingen, omdat hun roep tot afscheiding deze aspecten niet meteen in gevaar brengt. Daarnaast heeft de toenemende macht van de Unie tot gevolg dat regio's of deelstaten de noodzaak ervaren om volwaardige lidstaten te worden aangezien ze alleen op die manier enige inspraak genieten binnen de EU.

Het internationaal recht geeft, zoals bij elk politiek punt, een verdeeld beeld over het recht op afscheiding. Maar Storme stelt vast dat de Europese Unie oneerlijk redeneert ten overstaan van de afscheiding van deelstaten. Aangezien bijna elk lid van de Europese Unie ooit ontstaan is vanuit een secessie (men denke aan BelgiŽ) vůůr het lid werd van de Unie, moet de E.U. toestaan dat er ook binnen de huidige leden van de Unie een recht tot onafhankelijkheid voor regio's of deelstaten bestaat.

Kan zo'n nieuwe deelstaat automatisch lid worden van de Europese Unie? Er is geen enkel beletsel in het internationale recht hieromtrent (de VN staat steeds open voor nieuwe staten). Bovendien zijn de laatste jaren vooral landen toegetreden die nog maar pas losgekomen waren van de Unie van Socialistische Sovjetrepublieken. De conventie van Wenen (1961) garandeert ook de handhaving van gesloten diplomatieke akkoorden. De E.U. kan daarom ook geen onderhandeld akkoord verbreken met een (nieuwe) lidstaat, zonder het te verbreken of te heronderhandelen met alle lidstaten. Ten slotte bestaat er ook geen legale grond voor een eventueel afnemen van het E.U.-burgerschap in een onafhankelijk Schotland of CataloniŽ of Vlaanderen.

"Regions need their own state"

Professor in de Europese en publieke wetgeving Ferran Armengol Ė Ferrer had zichtbaar moeite met het formuleren van zijn betoog in het Engels. Hij sloot zich aan bij de uitspraken van professor Storme en benadrukte dat de EU niet tegen zelfbeschikking is. Die zelfbeschikking is overigens het eerste mensenrecht. Aangezien de oude staten minder sterk staan, is de roep om onafhankelijkheid luider geworden. Sterke staten laten ook geen sterke Europese Unie toe en net daarom moet de Unie opkomen voor het zelfbeschikkingsrecht van de volkeren. Wanneer zij kunnen beslissen hoe zij hun toekomst zien in Europa, dan pas zal de E.U. een krachtige stem krijgen binnen de wereld. Aangezien het Comitť van de Regio's zich nooit heeft kunnen ontwikkelen tot een kamer of een senaat, moeten deze regio's kunnen uitgroeien tot staten.

"Demokršt"

Filosofe Tinneke Beeckman maakte een resumť van de verschillende uiteenzettingen. Ze merkte in persoonlijke bedenking op dat het thema "zelfbeschikking" sterk op de internationale agenda staat, maar dat het in Vlaanderen nog altijd taboe is. Net als Remi Vermeiren is ze ervan overtuigd dat de elite haar rol in Vlaanderen, streven naar een constituerende wij, niet speelt. Er is duidelijk een andere reflex aanwezig in bijvoorbeeld CataloniŽ dan in Vlaanderen. De elite in Vlaanderen erkent enkel identiteiten indien zij staan voor minderheden. Men is er schijnbaar van overtuigd dat een identiteit geen invloed heeft op het ik, maar door deze postmoderne opvatting wordt gemeenschapsvorming uit het oog verloren. En dat is net de ironie. Terwijl deze elite zich afzet van identiteit, zet ze zich ook af van het neoliberale gedachtegoed terwijl een sterk gevoel van "wij", de gemeenschap, een tegengif kan vormen tegen het hyperindividualisme.

Nadien kon er in de tentoonstellingsruimte geproefd worden van het exclusieve ICEC-bier. De rondreizende tentoonstelling zelf was eigenlijk niet veel soeps. Maar een Catalaanse prent is me bijgebleven. Het toont een plan van een stembus die bij elkaar geknutseld moet worden als een IKEA-pakket. Het had de toepasselijke naam: "Demokršt'" Het is misschien wel de samenvatting van de avond: het recht op zelfbeschikking zal met veel geduld en nadenken moeten worden bereikt. De elementen liggen klaar. Nu rest nog het opbouwen.




De aankondiging




Internationaal symposium: zelfbeschikking, een recht, een verplichting en een uitgelezen kans

Donderdag 27 maart 2014 om 19u00

Auditorium De Schelde - Provinciaal Administratief Centrum Gent Zuid, Woodrow Wilsonplein 1 - Gent




Programma:

19u00: Deuren open

19u15: Opening rondreizende tentoonstelling "Self Determination" met werken uit verschillende Europese landen in de tentoonstellingsruimte (kelderverdieping) door curator Johan Van Geluwe

20u00: Auditorium De Schelde (1ste verdieping), internationaal symposium
Inleiding
door An De Moor - Voorzitter van de vzw Beweging Vlaanderen-Europa (NL)
Symposium (E) "Zelfbeschikking: een recht, een verplichting en een uitgelezen kans" o.l.v Wilfried Haesen - VRT-journalist.
Panelleden: Matthias Storme - Jurist en professor aan de KULeuven en Universiteit Antwerpen, Ferran Armengol-Ferrer - Professor in Europese en Publieke wetgeving, combineert zijn academische loopbaan met een job als adviseur inzake wettelijke zaken bij de autonome Catalaanse regering, Christopher White - Master of Arts with Honours, politieke wetenschappen en sociale politiek, Europese verbindingsofficier van de Scottish Independence Convention
Conclusies door filosofe Tinneke Beeckman - Gewezen professor aan de VUB en lid van de Gravensteengroep.

22u00: op de afsluitende receptie kan u niet alleen kennismaken met de sprekers en het aanwezige publiek
maar kan u ook het exclusieve ICEC-bier proeven.


De deelname is vrij maar om organisatorische redenen verzoeken wij u vriendelijk om uw komst ten laatste op woensdag 26 maart te melden aan het VVB-secretariaat, Passendalestraat 1a Ė 2600 Berchem - secretariaat@vvb.org - tel: 03/320.06.30 Ė fax: 03/366.60.45